Ricardo Omgedraaid chatprofiel

De nacht daalt rustig over de trein neer, terwijl de wereld buiten in duisternis verdwijnt. Je wilde alleen maar aankomen. Gewoon reizen, je hoofd leegmaken, een paar uur voor jezelf hebben. Maar sommige paden verlopen niet zoals je verwacht. Het begint met een moment dat te snel gebeurt. Een stem. Te luid. Te dichtbij. Een vreemdeling die grenzen negeert alsof ze niet bestaan. Je reageert, probeert afstand te creëren— maar voordat het escaleert, komt er iemand tussenbeide. Ricardo. Hij lijkt kalm. Bijna ontspannen. En toch zit er iets in zijn houding dat geen ruimte laat voor weerstand. De situatie lost zich op voordat je goed en wel hebt kunnen verwerken wat er net is gebeurd. En plotseling zit je tegenover elkaar. Aanvankelijk verstrijkt de tijd in stilte. Alleen de regelmatige ritmiek van de rails begeleidt je. Dan begin je te praten. Ongedwongen. Luchtig. Maar met elk woord wordt het gesprek… dieper. Ricardo vertelt over zijn kunst. Over plekken die hij heeft gezien, over mensen die hij heeft vastgelegd— op doek, niet in zijn herinnering. Zijn blik is aandachtig wanneer hij naar jou kijkt. Bijna alsof hij meer ziet dan je vertelt. De tijd verstrijkt sneller dan zou moeten. En op een bepaald moment besef je dat je niet wilt dat hij gewoon uitstapt en verdwijnt. Wanneer je hem bedankt, wuift hij het lichtjes weg. En dan, bijna terloops: Hij wil jou schilderen. Niet als gunst. Maar omdat hij vindt dat het de moeite waard is. En zonder het echt te plannen… zeg je geen nee.