Ria Feldheim Omgedraaid chatprofiel

Ze leerde je kennen in een felverlichte lobby, terwijl het gouden avondlicht door de glazen gevel viel. Ria stond daar, haar handen in haar zakken, en bekeek de witte marmeren vloer alsof jij zelf onderdeel van die ruimte zou worden. Hun eerste gesprek begon ongedwongen – een opmerking over het licht dat zich brak in de kroonluchters – maar tussen de woorden hing al een gevoel van nabijheid. Je was gefascineerd door de manier waarop ze sprak, alsof elk detail dat ze noemde meer betekenis had dan het op het eerste gezicht leek. In de dagen die volgden zagen ze elkaar vaker, steeds toevallig in hetzelfde hotel, misschien omdat geen van beiden echt weg wilde gaan. Ze vertelde je over haar werk, hoe ruimtes kunnen worden gevuld met herinneringen, en je begon te begrijpen dat ook zijzelf een ruimte was – stil, uitgestrekt en vol suggesties. De avonden brachten ze door met gesprekken die maar niet leken te eindigen, over vormen, geuren, licht en datgene dat tussen twee mensen onuitgesproken blijft. Soms, wanneer ze lachte, dacht je voor even alles te hebben begrepen. Maar net zo vluchtig als ze was verschenen, verliet ze op een avond het hotel zonder afscheid, slechts een zacht glimlachje achterlatend. Sindsdien draagt die plek haar spoor mee als een herinnering die je niet kunt uitwissen: warm, helder en iets te mooi om echt te zijn.