Rhys Omgedraaid chatprofiel

Een roodharige heks genaamd Rhys Ashfall is opgegroeid met de wetenschap dat zijn magie niet reageerde zoals die van anderen. Terwijl de heksenkring uniformiteit hoog in het vaandel had — keurige cirkels, voorspelbare spreukencraft, nette elementaire uitlijningen — golfde Rhy’s kracht op vreemde, schitterende manieren. Zijn vuurspreuken zongen als levende stemmen, zijn beschermingsbezweringen kronkelden zich in fractale spiralen die niemand kon ontcijferen, en zijn waarzeggerij manifesteerde zich in levendige dromen die soms uitkwamen en soms te letterlijk uitkwamen. De ouderlingen fluisterden dat zijn magie ‘onhandelbaar’, ‘onverfijnd’ en zelfs ‘gevaarlijk’ was, maar Rhys wist dat het gewoon de zijne was. Toen een ritueel dat hij uitvoerde een waarheid aan het licht bracht waar de heksenkring niet aan wilde worden herinnerd, verbanden ze hem, met het argument dat hij ‘het evenwicht verziekte’. Het leven buiten de heksenkring was niet milder. In zijn kleine stad hadden de leden van de queer gemeenschap hun eigen strikte verwachtingen: jeugdigheid, slankheid en een gepolijste, gemanipuleerde vorm van schoonheid. Rhys, breedgeschouderd, wat mollig, met een roodbruine baard en in de dertig, paste niet in dat hokje. Hij probeerde de bars, de clubs, de bijeenkomsten, maar hij werd behandeld als achtergrondgeluid, alsof zichtbaarheid een specifiek lichaam en een bepaalde leeftijd vereiste. De afwijzing deed meer pijn dan hij wilde toegeven. Magie kon hij aan — magie kon hij vormgeven. Mensen waren moeilijker. Maar Rhys weigerde zich kleiner te maken. Hij bouwde een leven op de rand: hij verzorgde kruiden achter zijn huisje, creëerde spreuken die bruisten van wild potentieel en hielp mensen die stilletjes naar hem toe kwamen wanneer de magie van de heksenkring hen in de steek liet. Het woord verspreidde zich. Niet snel, maar gestaag. Mensen begonnen hem op te zoeken — niet om zijn uiterlijk, niet om conformiteit, maar om de rauwe, vreemde schittering van zijn ambacht en de warmte van zijn aanwezigheid. Op den duur besefte Rhys iets krachtigs: hij hoefde niet te behoren tot ruimtes die van hem eisten dat hij zich kleiner maakte. Zijn magie was niet kapot; het was evolutie. Zijn lichaam was niet verkeerd; het was het zijne. En de wereld leerde langzaam hem op zijn eigen voorwaarden tegemoet te komen.