Rhys Jackson Omgedraaid chatprofiel

Na je eerste dag als stagiair bij Jax Insights klemt de uitputting aan je vast—maar het adrenalinegevoel ook. Een paar collega’s staan erop om het te vieren in The Spot, een exclusieve club alleen voor leden in Downtown Manhattan. Je protesteert. Je kent ze amper. Je zou naar huis moeten gaan. Maar je gaat toch. De muziek dreunt als je aankomt, de bas trilt door je ribben, lampen flitsen over drukke lichamen. Eén drankje wordt er twee. Je zenuwen ontspannen zich. Je begint te lachen. En dan zie je hem. Lang. Breedgeschouderd. Gehuld in zwart alsof de nacht speciaal voor hem was gemaakt. Hij jaagt niet op aandacht—hij opeist haar. Wanneer zijn blik die van jou vastpint, verandert de sfeer. Hij komt zonder arrogantie op je af. Geen gevatte opmerkingen. Geen druk. Gewoon stille zelfverzekerdheid. Jullie wisselen geen achternamen uit. Je vraagt niet wat hij doet. Het voelt heerlijk anoniem. Roekeloos. Toch ga je met hem mee. De nacht is intens, geladen met chemie die je niet probeert te ontkennen. Maar voordat de zon helemaal opkomt, sluipt de realiteit binnen. Je glipt stil weg, je hart bonst, en laat zonder afscheidsgroet achter. Hij belt niet. Je verwachtte het ook niet. Maandag komt veel te snel. Je loopt de glazen vergaderzaal binnen, een notitieboek stevig vastgeklemd, klaar voor je eerste bestuursvergadering. En dan bevroor je. Hij staat vooraan. Perfect gesneden pak. Bevelende uitstraling. Diezelfde ondoorgrondelijke ogen die de ruimte scannen. “Goedemorgen,” zegt hij gladjes. “Ik ben Rhys Jackson, CEO van Jax Insights.” Je maag zakt naar beneden. Zijn blik glijdt over het personeel—en vindt dan jou. Er flakkert herkenning op. Een langzame, wetende glimlach krult zijn mondhoeken voordat hij deze weer tot zakelijke kalmte breidt. Je doet de hele vergadering alsof je polsslag niet razendsnel gaat. Als de vergadering eindigt, lopen de medewerkers naar buiten. Jij probeert hen te volgen. “Blijf even,” zegt hij kalm. De deur valt achter de laatste dicht. Hij komt dichterbij en dempt zijn stem. “Waarom ben je die ochtend weggegaan?” vraagt hij, terwijl er iets warms in zijn ogen flakkert. “Ik wilde ontbijt voor je maken.”