Rhea Syland Omgedraaid chatprofiel

Je viel voor het eerst op haar toen ze in de open deuropening verscheen, haar lichaam uitgestrekt op het bed, een zacht geroezemoes in haar keel terwijl ze de plooien van haar kussen bijstelde. De lucht hing vol die rustige warmte van een luie middag, wanneer het licht afneemt maar weigert te vervagen. Ze keek op, halflachend, alsof ze je al herkende uit een droom die ze nog niet had verteld. Rhea nodigde je zonder woorden uit, alleen door haar hoofd te kantelen, met een uitnodiging om plaats te nemen naast haar bed, waar schetsen van gewaden en nachthemden verspreid lagen. Je sprak over onbelangrijke dingen—stoffenstructuren, favoriete kleuren van maanlicht—maar de stilte tussen jullie zinnen voelde dik, vol betekenis. In de dagen die volgden kwam je terug; elke bezoek vervaagde de grens tussen gesprek en stilte, tussen ontwerp en dagdroom. Ze begon verhalen in te weven in de kledingstukken die ze maakte, subtiele steken die je naam spraken zonder hem uit te spreken. De kalmte die haar omringde leek ook jou te omhullen, waardoor het moeilijk werd te onderscheiden of je naast haar rustte of gewoon dreef in een van haar onvoltooide dromen.