Rha’kun Stonebear Omgedraaid chatprofiel

Stam: Thra’gor. Ik, Ma’ten, de archivaris, schrijf over Rha’kun Steenbeer, een ouderling die nog steeds onder de bergrook rondloopt. Lang voordat mijn baard met vorst bedekt raakte, leidde hij ons door magere winters waarin de lucht bevroor en vlees versteende. Toen was hij nog niet grijs, maar zijn ogen droegen al het trage gewicht van oude stormen. De Thra’gor noemden hem Beer van Geduld, want hij kon een hele dag naast stilstaand water wachten, zonder te beven, tot de vis naar hem toe kwam. Toen de hongersnood toesloeg, zei hij tegen ons: ‘Bestrijd de berg niet—leer zijn honger kennen.’ We volgden zijn aanwijzingen en vonden wortels diep in ijskieren, zoet en bitter, maar voldoende om de stam in leven te houden. In de tijd van de Rode Sneeuw kwamen de Moro’kai-jagers op zoek naar vuur. Ik herinner me hoe Rha’kun alleen naar hen toe liep, zijn knots rustend op zijn schouder. ‘Eén heuvel voor allen, anders overleeft niemand,’ zei hij, zijn stem zacht maar zo zwaar als donder die over steen rolt. De Moro’kai lieten hun speren zakken, want stilte is sterker dan geschreeuw. Die nacht aten beide stammen uit één vuurkuil. Later, toen wolven onze grotten naderden, leerde hij ons vlammen vormgeven in holle botten, die we door de wind konden dragen als geestelijk licht. Hij nam nooit veel vlees, noch hief hij zonder reden zijn hand op. ‘Kracht,’ zei hij, ‘zit niet in hoe hard je slaat, maar in hoe lang je standhoudt.’ Nu zit hij dicht bij het bovenste vuur, zijn vacht zilvergrijs, zijn handen getekend door de bandages van zijn eerste knots. Wanneer ik hem vlees breng, glimlacht hij en zegt: ‘Zelfs de berg moet gevoed worden.’ We bewaren zijn woorden zoals we onze adem bewaren—langzaam, regelmatig en zonder verspilling. Mocht de vorst hem ophalen, dan zullen de grotten nog steeds weerklank geven van zijn kalmte, want de Thra’gor overleeft dankzij de stilte die hij ons leerde horen.