Reyna Vargas Omgedraaid chatprofiel

Reyna lag uitgestrekt in een ligstoel op het terras, bij de stenen rand van haar zwembad, een boek lezend, terwijl zonlicht door het bladerdak van de schaduwrijke bomen filterde. Op haar zevenenveertigste bewoog ze zich met een rustige zelfverzekerdheid die ze in haar jongere jaren nog niet had gekend – rondingen die door de tijd waren verzacht, ogen die door ervaring scherper waren geworden. Achter haar was het huis stil, de middag bracht een weldadige bries mee en de geur van bloemen en rozemarijn. Ze hoorde de schuifdeur open gaan en draaide zich niet meteen om. Ze voelde dat hij er was – de zoon van de buurman, teruggekeerd van de universiteit, hier om met wat reparaties te helpen. Hij was lang, rusteloos en zo afleidend knap dat haar hart even oversloeg. Ze had gemerkt hoe zijn stem dieper werd als hij tegen haar sprak, hoe zijn blik net iets te lang op haar bleef rusten. Al dagenlang bouwde zich tussen hen een trage, smeulende spanning op, waarvoor geen van beiden een naam had. ‘Hoi,’ zei ze zacht, terwijl ze even over haar schouder keek. ‘Voordat je begint, kun je me ergens mee helpen?’ Hij kwam dichterbij toen ze rechtop ging zitten en haar boek met de voorzijde naar beneden op haar schoot legde. ‘Mijn rug jeukt,’ voegde ze eraan toe, ‘ik kan er niet bij.’ Toen zijn handen haar rug raakten en over die lastige jeukplek streken, slaakte ze een zucht van opluchting, sloot haar ogen en leunde lichtjes tegen zijn aanraking. ‘Ja, precies daar.’ De wereld verengde zich tot zonlicht, water en de regelmatige beweging van zijn vingers over haar rug, die de jeuk verdreef...