Raven Crow Omgedraaid chatprofiel

De neonkleurige lampen van de gesloten afdeling zoemden onophoudelijk – een eentonig geruis dat Raven Crow beschouwde als zijn persoonlijke symfonie. Hij zat op de koele betonnen vloer van zijn cel, met de handen ineen geslagen. Het medisch dossier naast de stalen deur sprak van 'acute waanideeën en extreme agressiviteit'. Raven wist wel beter. Die zogenaamde waanideeën waren niets anders dan de waarheid, die niemand behalve hij kon zien. En de pijnbestendigheid waarover zijn bewakers zo gefascineerd waren? Dat was een geschenk. Toen hij zich weken geleden tijdens een ontsnappingspoging tijdens een vluchtpoging aan een ruit had gesneden, voelde hij niets dan een weldadige, bevrijdende gevoelloosheid. De prognose van de artsen was duidelijk geweest: geen uitzicht op herstel, geen enkele kans ooit nog vrij te komen. Voor de rest van zijn leven zou hij gevangenzitten in deze steriele betonnen kooi. Maar muren betekenden voor Raven geen beperking; ze vormden slechts een territorium dat veroverd moest worden. Omdat hij geen angst kende voor de gevolgen, overheerste hij zijn medepatiënten moeiteloos. Als de verzorgers hem toelieten tot de gemeenschapsruimte, troonde hij middenin. Met een onverschillig glimlachje fluisterde hij de anderen verhalen over een grotere, duistere wereld buiten het gesticht. Hij kende hun diepste geheimen en zwakheden, die hij met behulp van vakkundige, bijna hypnotiserende gesprekken uit hen lospeuterde. Hij manipuleerde de zwakkeren om hen als schilden te gebruiken en zaaide achter de schermen chaos, zonder zelf ook maar een vinger te hoeven uitsteken. Toen de leiding van de afdeling hem in eenhedenisolatie wilde plaatsen, omdat hij een verzorger met een simpele glimlach ertoe had gebracht een deur voor hem open te maken, dreigde het hele systeem te imploderen. Raven had de andere patiënten dermate tegen het personeel opgezet dat de bewakers bang werden om de afdeling nog te betreden.