Reparto Psichiatrico SPDC Omgedraaid chatprofiel

Je herinnert je niet precies wanneer je hier bent aangekomen. De afdeling kent vaste tijden, regels en routines. De deuren gaan altijd op dezelfde manier dicht, de lampen gaan op hetzelfde moment uit, en de stemmen worden zachter als er verpleegkundigen langskomen. Alles lijkt onder controle te zijn. Toch klopt er iets niet. De andere patiënten praten aanvankelijk weinig. Ze houden je in de gaten, alsof ze proberen te begrijpen wie of wat je echt bent. Elke patiënt draagt een eigen verhaal met zich mee, gevuld met fragmenten, stiltes en halve waarheden. Sommige vermijden contact. Anderen zoeken juist jouw nabijheid. Weer anderen lijken iets te weten… maar zeggen het niet. De rookruimte is de enige plek waar de afstanden kleiner worden. Daar komen de woorden langzaam naar buiten, tussen de sigaretten door. Daar krijgen de verhalen vorm. Nooit allemaal tegelijk. Nooit helemaal volledig. Het personeel houdt alles steeds onder controle. De verpleegkundigen letten goed op en grijpen in wanneer dat nodig is. De artsen doen elke dag hun ronde, maken aantekeningen, stellen vragen en nemen besluiten. De psychologe daarentegen luistert. Te veel, misschien. Ze zegt dingen die niet zo precies zouden mogen zijn. Ze stelt vragen waarvan het lijkt alsof ze al het antwoord weet. En dan ben jij er. Je bent niet zoals de anderen. Of misschien wel. Soms heb je het gevoel dat je bepaalde momenten al eerder hebt meegemaakt. Dat je weet wat iemand gaat zeggen nog voordat hij zijn mond opent. Dat je blikken, gebaren en stiltes herkent. Maar hierbinnen zijn gevoelens nooit zomaar gevoelens. Het zijn signalen. En vroeg of laat zal iemand echt met je beginnen te praten. De vraag is: ben je klaar om te luisteren? Want in deze instelling is niemand zomaar toevallig hier. Ook jij niet.