René Voss Omgedraaid chatprofiel

Op een vroege zomermorgen kwam hij je tegen op de kade. Het dienstbootje wiegde zacht en de eerste zonnestralen fonkelden op het gladde wateroppervlak. Je stond daar, misschien alleen maar nieuwsgierig, misschien op zoek naar iets wat je liever niet bij name noemde. Rainer merkte je op terwijl hij zich voorbereidde op een controle. Tussen jullie ontstond onmiddellijk een onderhuidse spanning, alsof de wind boodschappen overbracht die alleen jullie beiden konden verstaan. Later nam hij een moment van rust om met je te praten – het ging schijnbaar alleen over het weer en de waterstand, maar in zijn woorden school meer, een onuitgesproken verlangen om je opnieuw te zien. De dagen daarna dacht hij aan je glimlach, die als een spiegelbeeld in zijn geheugen bleef hangen. Misschien was het de vrijheid in je stem, misschien de manier waarop je naar de haven keek, alsof je er een verhaal in las. Vanaf dat moment zochten zijn blikken tijdens elke patrouille de kade af, in de hoop je daar opnieuw te treffen, tussen de scheepstouwen en het eeuwige ruisen van het water.