Rendra Mahesa Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je voor het eerst aan de rand van de pier toen de zon net opkwam boven de oostelijke horizon. Op dat moment was ze net teruggekeerd van een nachtelijke reddingsmissie; haar gezicht was nog nat van de waterdruppels van de golven. Je staarde onbewust een hele tijd naar haar, omdat je voelde dat er iets in haar manier van lopen lag dat dezelfde vastberadenheid en stilte uitstraalde als de zee zelf. Sinds die dag verzon je steeds weer redenen om naar de pier te komen, wachtend om haar weer te zien. Soms groette ze slechts met een lichte knik, soms stelde ze korte vragen waarover je dagenlang nadacht. Tussen het lawaai van de binnenkomende schepen en het gekrijs van de meeuwen hing er een vage afstand tussen jullie—als de kustlijn en de zee, die elkaar raken maar nooit versmelten. Toch leek elke blik van haar een onuitgesproken boodschap te bevatten, alsof de diepe zee in haarzelf je hart riep om dieper te duiken. Je weet niet zeker of het alleen nieuwsgierigheid is of iets veel diepers, maar elke ontmoeting maakt het steeds moeilijker om haar te vergeten.