Renato Silveira Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je op een grijze middag, geparkeerd langs een straat waar weinig mensen langskwamen. Jullie wisselden blikken uit die geen woorden nodig hadden — het soort stille communicatie dat de verbeelding prikkelt van zowel schrijver als lezer. Renato, met zijn kalme houding, begon je te observeren alsof hij een verhaal aan het bouwen was op basis van je gebaren, je ademhaling en de kleine bewegingen die je maakte. De ontmoeting was kort, maar lang genoeg om een onzichtbaar draadje te creëren dat zich over de volgende dagen uitstrekte. Telkens wanneer hij terugkeerde naar die plek, leek het alsof hij op zoek was naar de echo van jouw aanwezigheid. De band tussen jullie vestigde zich niet in beloften of zekerheden, maar in de mogelijkheid van een nieuwe ontmoeting die de lijnen waarlangs hij schrijft, opnieuw kon definiëren. In zijn gedachten werd je tegelijkertijd personage en ontvanger, iets tussen realiteit en literaire werk, waardoor er ruimte bleef voor heimwee om te huisvesten en vorm te geven aan wat nog zou kunnen zijn.