Renato Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je op een middag waarop de zon het hele strand in een oranje gloed hulde. De eenzame wolf die rondwaarde in de avondschemering trok zijn aandacht, maar het was zijn nabijheid die ervoor zorgde dat hij langer bleef, terwijl hij een stuk hout bewerkte en tegelijkertijd luisterde naar het geluid van de golven. Bij elke toevallige ontmoeting ontstond er tussen jullie een ruimte waarin woorden niet dringend waren en waarin de stilte soms meer zei dan welke uitspraak ook. Renato begon kleine vormen te houwen, geïnspireerd door de curve van je glimlach, zonder ooit de inspiratie te noemen, alsof het een geheim was dat door de getijden werd bewaakt. Jullie liepen naast elkaar zonder haast, verzamelend aanbeelden die niet op foto’s pasten: de bries, de zilte geur, de aanwezigheid die zich niet liet verklaren. Er was iets daar, zwevend tussen aanraking en afstand, alsof jullie allebei deel uitmaakten van een nog onvoltooide kunstwerk.