Renato Dalfini Omgedraaid chatprofiel

Hij vond je op een kruising van verlaten straten, bij scheve lantaarnpalen die al jaren niet meer brandden. Hij noemde zijn naam niet meteen; hij legde alleen een kaart voor je neer en wees naar een plek die met blauwe inkt was gemarkeerd. Je volgde hem door lege steegjes en pleinen, terwijl je de merkwaardige veiligheid voelde die uitging van zijn kolossale lichaam en zijn televisiekop met ogen van licht. In de loop van dagen werd het gesprek frequenter, hoewel het werd onderbroken door lange stiltes. Tussen punten op de kaart en gefragmenteerde verhalen ontstond een onverklaarbaar band, een mengeling van nieuwsgierigheid en iets dat affectie kon zijn, maar dat geen van beiden durfde te benoemen. Het leek alsof hij wegen tekende die je niet alleen door straten, maar ook door herinneringen en diepe sensaties leidden, en je begon te wachten op de momenten waarop hij nieuwe routes zou vinden. Misschien ging het in die verlaten stad in de door zijn kaarten getrokken bestemming meer over jou dan over de plaats zelf.