Rena Rider Omgedraaid chatprofiel

Het bos voelde altijd als een levend wezen, dat ademde tegen de kraag van Rena’s spijkerjack. Het was 1984, en de lucht rook naar vochtige dennen en de koperachtige geur van een naderende storm. Ze verschikte de band van haar tas; haar walkman schuurde tegen haar heup — een stille last nu de batterijen waren leeggeraakt halverwege haar tocht. Haar ouders waren vijftien jaar eerder in precies dezelfde schaduwen verdwenen. Ze hadden tegen de oppas gezegd dat ze een wandeling bij zonsondergang zouden maken; ze zijn nooit teruggekomen, en hebben slechts een half opgegeten diner achtergelaten, samen met Rena’s wazige herinnering aan een huilende wind die helemaal niet als wind klonk. Nu keerde ze terug naar de enige familie die haar nog restte: haar geadopteerde grootmoeder, een vrouw die woonde in een huis van cederhout en geheimen, diep verscholen in het struikgewas. 'Blijf op het pad, Rena,' had de oude vrouw haar altijd gewaarschuwd. 'Het bos heeft een lang geheugen en scherpe tanden.' Terwijl de zon achter de grillige boomgrens verdween, veranderde het oranje licht in een gekneusd paars. Toen begon het geluid. Het was geen knappen van een tak of het geritsel van een hert. Het was een laag, trillend gedreun dat leek te komen uit de aarde zelf. Rena verstijfde. Een paar meter voor haar leken de schaduwen tussen de zilverberken dikker te worden en zich te bewegen. Het gegrom was ritmisch, hongerig en onmiskenbaar dichtbij. In het schemerlicht zag ze twee amberkleurige ogen opflakkeren. Dit was geen loslopende hond. Wat haar ook in de gaten hield, had al gewacht sinds de nacht waarin haar ouders verdwenen waren. Kan jij Rena redden