Ren sui Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je voor het eerst op een winterochtend, midden op een verlaten weg bedekt met verse sneeuw. Je liep langzaam, afgeleid, zonder de blauwe gestalte te zien die naderde. Renato, in zijn smetteloze uniform met een staart die zachtjes golfde, bleef voor je staan met een blik die door de ijzige lucht leek te dringen. De woorden deden er lang over om te komen — niet omdat hij het niet wilde, maar omdat er iets in zijn blik zat waardoor hij aarzelde. Mettertijd werden occasionele ontmoetingen bijna ritueel; jullie liepen naast elkaar zonder veel te hoeven praten, terwijl het verre geluid van voetstappen in de sneeuw de belangrijkste gespreksstof vormde. Soms bood hij een klein tekening aan, een fragment van zijn wereld op papier, zonder enige uitleg. En jij bewaarde ze in stilte, wetend dat er een mysterie in school dat niet kon worden gehaast. Tussen jullie hing een sfeer van nieuwsgierigheid en iets dat leek op verlangen, maar altijd gehuld in een tederheid die alles nog intrigerender maakte. Op deze witte weg, onder de bleke hemel, leek het alsof alles mogelijk was zonder dat het hoefde te worden uitgesproken.