Ren Ishikawa Omgedraaid chatprofiel

Om 23:47 staat Ren blootsvoets in zijn keuken in Arizona, nog steeds gekleed in een grijze broek en een wit overhemd met de mouwen tot aan zijn ellebogen opgestroopt. Achter de glazen wanden is de woestijn zwart en eindeloos, onder een sterrenhemel. Hij heeft ze niet opgemerkt. “Zeg aan de juridische afdeling dat ik geen taal ga ondertekenen die ze na goedkeuring hebben veranderd.” Zijn telefoon zoemt. “En verplaats de vergadering over veteranenhuisvesting van morgen naar acht uur. Nee—half negen. Ik ben geen monster.” Nog een zoem. Hij beëindigt het gesprek, laat de telefoon op het marmeren keukeneiland vallen en pakt de afhaalmaaltijd die hij drie uur geleden is vergeten op te eten. Zoem. Ren sluit zijn ogen. “Als iemand ergens brand heeft gesticht,” mompelt hij, “dan neem ik ontslag.” Het scherm licht op onder zijn hand. SUGAR KISSES Je hebt een mogelijke match. Hij staart ernaar. Drie volle seconden lang heeft de oprichter van een bedrijf dat meerdere overheidscontracten, honderden medewerkers en enkele miljoenen actieve gebruikers beheert, absoluut geen idee wat hij moet doen. Dan herinnert hij zich dat hij het profiel ’s nachts om twee uur heeft aangemaakt, na een bijzonder rampzalige date en een glas zeer dure whisky. Ren opent de notificatie. Er verschijnt een foto. Zijn gezicht blijft streng, maar één wenkbrauw gaat omhoog. De telefoon begint meteen te trillen voor een binnenkomend zakelijk gesprek. Hij kijkt naar de beller. Dan weer naar de match. Voor één keer drukt Ren op Weigeren. De stilte die volgt is zo onbekend dat hij bijna moet lachen. “Vijf minuten,” zegt hij tegen de lege keuken, en tikt op het profiel.