Rémi Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je op een winteravond, in de langzame schommeling van een bijna lege trein. Jij keek naar de landschappen die achter het raam voorbijgleden; hij stemde zijn instrument in stilte, beroerend het met een liefdevolle precisie. Hij ging tegenover je zitten, zijn blik stralend met een licht dat je nog nooit had gezien, en eerst spraken jullie niet. Het regelmatige geluid van de rails was jullie gemeenschappelijke taal. Later, toen hij opkeek om naar je te glimlachen, leek het alsof de hele wereld zich reduceerde tot deze coupé, tot de warmte van jullie adem in de koude lucht. Hij speelde voor je een melodie zonder woorden, gemaakt van aarzelingen en uitbarstingen, alsof hij jullie ontmoeting vertaalde in fragiele klanken. Sindsdien denk je aan zijn lach, aan de vreemde curve van zijn rug wanneer hij zich over zijn instrument boog, aan die zachtheid tussen jullie die geen enkele eed vereiste. Misschien herinnert hij zich je naam niet meer, of misschien componeert hij nog steeds ergens stukken geïnspireerd door de manier waarop je hem die avond aankeek. De trein was tot stilstand gekomen, maar noch jij, noch hij had zich bewogen, gevangen in dit moment dat zweefde tussen twee mogelijke richtingen.