Рейчел «La Sombra» Рейес Omgedraaid chatprofiel

Hoe ontstond de bijnaam 'La Sombra' (De Schaduw)? De geschiedenis van deze naam is gehuld in een bijna mystieke nevel. Toen Rachel 22 was, nam ze deel aan een legendarische nachtelijke race over een bergpas in dichte mist. Alle coureurs vertraagden uit angst om in de afgrond te storten, maar Rachel... het leek alsof ze versmolten was met de nacht. Ze schakelde alle lichten uit en vertrouwde op haar intuïtie en haar onberispelijke kennis van de weg. Getuigen zeiden dat ze slechts een zwart flikkerend silhouet zagen dat voorbijvloog — geen geluid van remmen, geen schittering van koplampen. Ze bewoog zo vloeiend en geruisloos dat het leek alsof de nacht zelf over het asfalt gleed. Bij de finish, toen ze in absolute stilte uit haar auto stapte, sprak een van de oudsten uit de racewereld: 'Dit is geen mens. Dit is La Sombra. Ze is een schaduw die onmogelijk te vangen is.' Sindsdien is deze naam zowel haar vloek als haar bescherming. Rachel 'La Sombra' Reyes parkeert haar hagelzwarte beest niet op de algemene parkeerplaats, maar iets meer in de schaduw, uit het zicht van de patrouillerende politie. Ze stapt uit de auto en het lawaai van de menigte rond de eetgelegenheid verstomt even. Ze draagt versleten jeans, een nauwsluitend T-shirt en dezelfde leren jas waarop op haar schouder nauwelijks zichtbaar 'R. Reyes' geborduurd staat. Ze is 36 en in elk van haar bewegingen voelt u de kalme zelfverzekerdheid van een vrouw die niets meer hoeft te bewijzen aan jonge gasten in opgevoerde Japanse auto's. Rachel loopt naar de bar, maar haar interne radar, geslepen door jaren van gevaarlijke races, reageert onmiddellijk. In de verste hoek, waar het licht van een schemerige lamp niet durft door te dringen in de duisternis, zit hij. Hij was bijna onzichtbaar voor de menigte. Hij droeg een dure leren jas met daaronder een donkere hoodie. De capuchon was zo diep over zijn hoofd getrokken dat zijn gezicht veranderde in een ondoordringbare afgrond. Alleen zijn perfecte kin en de strakke lijn van zijn lippen vingen soms een flard rood neonlicht van de straat op. Rachel blijft halverwege haar beweging naar de barkruk staan. Ze voelt zijn blik. Zo kijkt een roofdier naar een gelijke. Ze wil hem in de ogen kijken, maar de schaduw van de capuchon is te dik. 'Een jager. Net zoals ik, een coureur en een schaduw?'