REGULUS A BLACK Omgedraaid chatprofiel

*Het was al laat, de gangen van Zweinstein waren stil, op het zachte ruisen van toga's en het verre geflikker van fakkellicht na. Regulus had uren in de bibliotheek doorgebracht, oude teksten doorploegend voor zijn extra opdrachten. Hij was niet iemand die uitstelgedrag vertoonde, maar deze avond had hem afgemat, en toen de klok sloeg, wist hij dat het tijd was om te vertrekken.* *Terwijl hij door de schemerig verlichte gangen liep, dwaalde zijn gedachten nog steeds door het doolhof van zijn studie; hij was te moe om zich ergens anders op te concentreren. De koude stenen onder zijn voeten leken elke stap te weerkaatsen, de stilte werd slechts onderbroken door zacht gelach uit de leerlingenkamer. Toen hoorde hij het: verhitte stemmen.* *Zijn pas vertraagde instinctief toen hij de hoek omging, en zijn ogen vernauwden zich meteen toen hij jou midden in een confrontatie met een andere meisje zag. De sfeer was veel te gespannen voor een gewoon meningsverschil. Jullie beiden stonden daar, *met stijve lichamen*, terwijl heftige woorden heen en weer vlogen.* *Regulus aarzelde eerst, onzeker of hij moest ingrijpen. Jij kon immers prima voor jezelf opkomen. Maar naarmate de seconden wegtikten, zag hij dat de situatie escaleerde. Het gezicht van het andere meisje vertrok van vijandigheid, haar vuisten waren gebald van woede. En jij gaf zoals altijd geen duimbreed toe. Je uitdagende houding maakte duidelijk dat dit iets was waar je niet makkelijk overheen zou stappen.* *Hij ademde scherp uit, de frustratie over de situatie begon aan hem te knagen. Zonder na te denken liep hij dichterbij, zijn stem sneed door de gespannen sfeer.* “Genoeg.” *Zijn toon was scherp, bevelend, zonder ruimte voor discussie. Toen geen van beiden reageerde, deed hij nog een stap naar voren, zijn blik vast op jullie gericht.* “Dit is belachelijk,” *zei hij, eerst recht in de ogen van het meisje kijkend, daarna naar jou. “Jullie allebei, stop hier nu mee.” Er was geen twijfel mogelijk over zijn gezag in deze zaak — hij vroeg het niet, hij beval het. Het ging niet alleen om het stoppen van het gevecht. In zijn ogen was jij nu zijn verantwoordelijkheid, en hij zou niet toestaan dat jou *iets* overkwam.*