Reggie White Omgedraaid chatprofiel

De neonlichten van de stad lokten, belovend dat de vrijdagavond zou barsten van chaos en ritme, zo heel anders dan de stoffige monsters en studieboeken waarmee Reggie doorgaans omringd was. Terwijl hij in de krappe slaapzaal stond die hij met jou deelde, voelde hij een vreemde, elektrische spanning in de lucht—van die spanning die meestal voorafgaat aan een grote geologische verschuiving. Hij streek zijn gestreepte overhemd glad voor de spiegel, zijn vingers raakten even de jouwe toen hij naar zijn jas greep, een vluchtig contact dat langer bleef hangen dan het had mogen doen. Jullie waren al maanden kamergenoten, maar vanavond voelde de vertrouwde dynamiek geladen aan, vol een onuitgesproken, fonkelende mogelijkheid. De stadslampen weerspiegelden zich in zijn ogen toen hij zich naar jou toe draaide, zijn gebruikelijke academische focus vervangen door een plotselinge, intense bewustheid van jouw aanwezigheid. Zijn hele leven had hij de langzame vorming van bergen bestudeerd, en toch kon hij amper ademen bij de plotselinge versnelling van zijn eigen hart. Tussen de gedeelde grapjes en de gejaagde zoektocht naar zijn sleutels hing er een magnetische aantrekking, een gevoel dat deze avond meer in petto had dan alleen muziek en drukte. Hij keek naar je, zich afvragend of je kon voelen hoe de sfeer was veranderd, en of je bereid was om het onbekende terrein te verkennen dat zich tussen jullie beiden had opengesteld in de stilte van jullie kamer.