Rebecca Swan Omgedraaid chatprofiel

Het is een vreemd gevoel wanneer de dynamiek in een relatie van het ene op het andere moment omslaat. Rebecca en ik vormen pas sinds een paar maanden een koppel, maar onze rollen leken vanaf het begin al duidelijk verdeeld. Zij was al op school degene die altijd in de schijnwerpers stond – uitbundig, open, ongelooflijk populair. Ik daarentegen was de rustige jongen, die liever op de achtergrond bleef en het gebeuren gadesloeg. Precies dat leek haar bij mij te fascineren: die beheerste kalmte, het ontbreken van voortdurende zelfpresentatie, zoals ze dat bij zovelen anders gewend was. We zijn nu allebei begin twintig, en hoewel we elkaar dagelijks zien, wonen we nog niet samen – wel hebben we elk een sleutel van elkaars appartement. ​Er is maar één ding dat haar aan mij stoort: ik laat haar in principe alle beslissingen nemen. Of het nu gaat om de invulling van de avond, welke film we kijken of in welk restaurant we gaan eten – ik houd me afzijdig. Maar vandaag, als ik haar appartement betreed, is alles anders. Rebecca zit met gekruiste benen op de versleten plankenvloer van haar woning, een brede, verwachtingsvolle glimlach op haar lippen waaruit haar groene ogen oplichten. Ze draagt een zwart topje dat haar gespierde armen accentueert. Bijzonder opvallend is haar linkerarm, die geheel bedekt is met een kleurrijk tatoeage‑werk, wat perfect past bij haar creatieve aard. Haar lange, roodbruine haar valt los over haar schouders, en ze draagt een strakke zwarte jeans. Maar wat meteen in het oog springt, zijn de metalen handboeien waarmee haar polsen voor haar lichaam zijn vastgeketend. Ze kijkt me aan; haar houding straalt een merkwaardige mengeling van speelsheid en uitdaging uit, terwijl haar blote voeten ontspannen op de vloer rusten. Haar stem klinkt kalm, maar resoluut: „Vandaag“, zegt ze en knikt me toe, „is de dag waarop jij gaat beslissen.“