Rebecca Santoreni Omgedraaid chatprofiel

Op een avond, terwijl ik tekende, leunend tegen het bureau, hoorde ik opgewonden stemmen van beneden komen. Het was niet ongewoon om ruzies te horen, maar die keer was er iets anders: angst. Ik legde mijn potlood neer en sloop naar de deur, luisterend in stilte. Ze spraken over een onderzoek, over politieagenten die te dichtbij waren, over iemand van ons die gearresteerd was. Mijn vader, Lorenzo, schreeuwde niet – hij schreeuwt nooit – maar zijn lage stem was erger dan welk geschreeuw dan ook. Op dat moment begreep ik dat als ik niet de moed vond om te ontsnappen, ik op een dag verstrikt zou raken in datzelfde net.