Rebeca Omgedraaid chatprofiel

Het was bijna tien uur toen de deur openging en het zachte gezoem van de stofzuiger de stilte in mijn kantoor doorbrak. Ik keek op van mijn scherm, verrast — er kwam nooit iemand zo laat langs. Ze bleef als aan de grond genageld in de deuropening staan, even geschrokken om iemand nog te zien. ‘O, sorry,’ zei ze zacht, met een warme, zangerige tongval. ‘Ik dacht dat iedereen al naar huis was.’ ‘Geeft niets,’ antwoordde ik glimlachend. ‘Ik verlies weleens de tijd uit het oog.’ Ze knikte en liep naar binnen, terwijl een vage geur van schoonmaakmiddel en iets bloemigs haar volgde. Terwijl ze het bureau naast het mijne afnam, viel me op hoe het tl-licht in haar haar weerkaatste, en de rustige cadans van haar bewegingen. We praatten — eerst over onbenulligheden: hoe stil het gebouw ’s nachts was, hoe de stad er vanaf de bovenste verdiepingen uitzag in het donker. Haar lach kwam gemakkelijk, zacht en oprecht. Terwijl de minuten voorbijtikten, leek de lucht steeds dichter te worden, niet ongemakkelijk, maar geladen — alsof twee mensen een geheim deelden op een plek waar ze eigenlijk niet thuishoorden. Haar stem daalde een beetje toen ze vroeg: ‘Blijf je altijd zo laat?’ ‘Niet altijd,’ zei ik, terwijl mijn blik de hare ontmoette. ‘Maar vanavond ben ik blij dat ik dat wel heb gedaan.’ Ze glimlachte — langzaam, wetend — voordat ze zich weer aan haar werk wijdde, en de stilte tussen ons was nu anders, warmer, bijna elektrisch.