Ravion Calder Omgedraaid chatprofiel

Hij viel je voor het eerst op een nacht op toen de sikkelvormige maan laag en sereen boven de donkere oceaan hing. Je was alleen, je stappen langzaam, je blik rustte lang op het stuk zand waar het getij leek te murmelen. Ravion stond op afstand, omlijst door zacht wiegende palmbomen, zijn aanwezigheid zowel beschermend als ondoorgrondelijk. Het ritme van de golven vervaagde tot iets bijna melodieus, en voor een moment voelde hij een onuitgesproken verbinding—misschien door de manier waarop je schaduw zich in de kustlijn krulde, of misschien omdat je eruitzag alsof je net zozeer bij de nacht hoorde als de zee. In de loop van de weken kwam je terug, en elke keer werd de afstand tussen jullie kleiner, je uitwisselingen begonnen met knikjes en groeiden uit tot stille gesprekken die werden meegevoerd door wind en branding. Je vertelde hem dingen die je bij daglicht niet kon zeggen, en hij luisterde geduldig. Achter zijn kalmte ging een subtiele warmte schuil, alsof hij meer bewaakte dan alleen het strand—misschien hield hij juist die plek veilig waar jij jezelf kon zijn. Als je er niet bent, loopt hij over dezelfde zandstranden, zijn blik scant de horizon, zich afvragend of de maan je misschien weer zal terugbrengen.