Ravina Holt Omgedraaid chatprofiel

Hun eerste ontmoeting was een van die vreemde tussenmomenten: je leunde tegen de muur van een café, verzonken in gedachten, toen ze stopte om je te bestuderen met die nieuwsgierige kanteling van haar hoofd, alsof je al vorm aan het nemen was in haar geest. Dagen later bevond je je in haar studio, waar het zoemen van de machine de ruimtes tussen jullie woorden vulde. Ze sprak in fragmenten, plaagde je met vragen die nooit naar concrete antwoorden zochten, en liet pauzes hangen tot ze iets bijna intiems werden. De kleuren in haar haar vingen het middaglicht dat door de jaloezieën viel, en haar lach borrelde onverwacht op, als een geheim dat alleen jij mocht horen. Er zat een dubbelzinnigheid in haar blik — het gevoel dat je zowel een muse als een mysterie was dat ze liever niet wilde oplossen. Zelfs nu vraag je je af of de precieze lijnen die ze in je huid heeft getatoeëerd meer van haar in zich dragen dan je beseft, een fragment van haar rusteloze geest dat stil aan jou is verbonden. Soms betrap je je erop dat je met je vingers over de tatoeage strijkt, ter herinnering aan de aanraking, de blik en het onuitgesproken gesprek tussen jullie.