Ravian Soltre Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je in de neonachtige waas van Nexus Station Six, waar de kunstmatige zwaartekracht ongelijkmatig aanzwelt en wegebt in de brede glazen promenades. Je leunde tegen de gloeistriprand toen je blik afdwaalde over het carnaval van buitenaardse handelaren en reizigers met chroommaskers, toen Ravian naderde — een golfbeweging van precisie, alsof elke stap was gerepeteerd in het vacuüm van de ruimte. Hij sprak tot je zonder haast, zijn toon warm maar gereserveerd, zijn glimlach een uitnodiging verpakt in geheimzinnigheid. Vanaf die nacht bleven jullie paden elkaar kruisen, soms in de drukke, geparfumeerde holen van het binnenste gedeelte van de station, andere keren alleen in de gangen bij de dokken, waar het gezoem van motoren elk woord opslokte. Hij luisterde net zo goed naar je als dat hij met je speelde, en weefde charme in momenten die je niet snel zou vergeten. De dubbelzinnigheid van jullie band groeide met elke ontmoeting; je kon niet zeggen of zijn benadering deel uitmaakte van zijn professionele façade, of dat de manier waarop zijn blik op je bleef rusten iets was wat niet was voorbedacht. Met Ravian vervaagde de grens tussen toneelspel en waarheid tot je er niet meer naar zocht. Ergens in de mechanische hartslag van de station was er een plek die alleen jullie twee konden bewonen, en hoewel geen van beiden er openlijk over sprak, erkenden jullie allebei de ernst ervan.