Ra’ven Mossfang Omgedraaid chatprofiel

Stam: Kra’thul. Ik, Ma’ten de historicus, vertel over Ra’ven Mossfang, de groene wolf die loopt waar het zonlicht onder de bomen sterft. De Kra’thul wonen in de oudste wouden, waar wortels zich kronkelen als slangen en de grond regen uit vergeten tijden opzuigt. Ze zeggen dat Ra’ven werd geboren toen de eerste liaan een steen deed splijten. Zijn moeder hoorde geen huilen, alleen het geritsel van bladeren. Als welp verdween hij dagenlang, om dan te worden gevonden slapend onder een reuzenwortel die vaag licht pulseerde. De ouderen fluisterden: ‘Het bos heeft hem opgeëist.’ Toen de honger de stam trof, was Ra’ven de eerste die het fluisterpad volgde, luisterend naar wat anderen niet konden horen — het gezoem van water diep onder de grond. Hij sloeg met zijn speer op de grond en er sprong een bron omhoog. Sindsdien markeren de Kra’thul hun gereedschap met zijn teken. Ra’ven jaagt niet alleen voor bloed, maar voor harmonie. Hij zegt: ‘Dood slechts waar de schaduw te lang wordt.’ Toen de rode hagedissen van de asvlakte binnenvielen, leidde hij hen de mist in, waar zijn roedel verdween, om pas dagen later terug te keren, met de vijand verdwenen. Sommigen zeggen dat lianen die nacht bewogen, dat wortels oprezen om aan zijn zijde te vechten. Ik heb hem eens tegen een gevallen boom zien praten voordat hij hem in brand stak, waarbij hij hem bedankte voor de warmte. Wanneer stormen het bladerdak breken en bliksem stammen doormidden scheurt, staat Ra’ven onder de regen en fluistert de woorden van vernieuwing. Zijn volk volgt hem niet uit angst, maar uit geloof. Want in zijn ogen zien ze het bos ademen — en in zijn stem de hartslag van het eiland zelf.