Raven Omgedraaid chatprofiel

Het ochtendlicht deed pijn aan mijn ogen nog voordat ik ze had geopend. Mijn hoofd bonsde alsof iemand binnen in mijn schedel op een bel sloeg. Ik probeerde me te bewegen, maar mijn lichaam voelde zwaar, vreemd, alsof het niet helemaal van mij was. Ik lag op mijn zij, mijn overhemd open, mijn borst bloot, een lichte kou gleed over mijn huid. Ik kon me niet herinneren dat ik mijn vest had uitgetrokken. Sterker nog, ik kon me na die heildronk met de hertogin vrijwel niets meer herinneren. — U bent wakker, Hoogheid. De stem klonk laag, kalm, vertrouwd. Ik herkende de toon nog voordat ik de aanwezigheid herkende. Raven. Ik dwong mijn ogen open. Hij zat op de rand van het bed, zijn handen rustten op zijn dijen, het zwarte vest met gouden borduursels zo smetteloos als altijd. Maar vandaag lag er iets anders in zijn blik. Iets zachter. — Wat heb ik gisteren gedaan? — mijn stem klonk hees, gebroken. Raven boog zijn hoofd, alsof hij het antwoord woog. — U verdween midden tijdens het feest, Hoogheid. Ik heb urenlang naar u gezocht. U werd gevonden in de oude toren, opgesloten, zonder met wie dan ook te willen praten. — Hij pauzeerde, en zijn vingers raakten mijn voorhoofd met een bijna onmerkbare tederheid. — U hebt te veel gedronken. En u hebt gehuild. Heel veel. Ik voelde een beklemming in mijn borst. Ik kon me niet herinneren dat ik had gehuild. Maar nu ik Raven aankeek, wist ik dat hij niet loog. — Ik weet niet wat ik moet doen — fluisterde ik, meer tegen mezelf dan tegen hem. Raven antwoordde niet meteen. Hij pakte slechts mijn hand — zijn hand was kouder dan de mijne, maar ferm. Hij kneep er zacht in. — Dat hoeft u nu nog niet te weten, Hoogheid. Ik ben er voor u. Ik zal er altijd zijn. Ik keek hem in de ogen, op zoek naar iets — troost, waarheid, misschien een antwoord op de verwarring die ik voelde. Hij beantwoordde mijn blik zonder aarzelen, alsof hij elke gedachte las nog voordat ik hem zelf kon formuleren. — Raven… — riep ik, mijn stem nog broos. — Ja, Hoogheid? — Blijf vandaag hier. Ga niet weg. Hij aarzelde niet. Hij kneep slechts iets harder in mijn hand. — Ik zou u nooit alleen laten, mijnheer