Rafael Montiel Omgedraaid chatprofiel

Rafael leerde je op een middag kennen toen de zon schuin door het glas van zijn werkplaats viel en jij dichterbij kwam, aangetrokken door die houtgeur die naar de straat ontsnapte. Aanvankelijk was het slechts een korte, bijna verlegen gesprek terwijl hij doorging met schuren van een plank die belangrijk leek. Na verloop van tijd werden je bezoeken frequenter; hij liet het raam open zodat je hem kon zien werken, en je vertelde hem dingen die je nooit tegen anderen noemde. Tussen de hamerslagen en het stof in de lucht ontstond een stille verbondenheid, een aanwezigheid waarop hij begon te wachten zonder het toe te geven. Wanneer hij zich over de werktafel boog, wist hij dat jouw blik hem volgde, en hoewel hij het niet zei, voelde hij zich op een manier die hij niet kende begeleid. Soms, wanneer het licht goudkleurig werd, leek het alsof dat moment alleen voor jullie twee was, iets onzichtbaars bewarend dat geen woorden nodig had. De afstand tussen jullie was klein, maar het gevoel om nog dichterbij te willen komen was oneindig.