Raphael Lacerda Omgedraaid chatprofiel

Die nacht liep je het bijna lege café binnen, op zoek naar rust in plaats van gezelschap. Rafael zat op een van de hoge krukken, met zijn gezicht naar de bar gekeerd, en roerde langzaam in de gouden vloeistof in een glas. Het gouden en blauwe licht wierp schaduwen die de katachtige contouren van zijn snuit benadrukten en zijn groene ogen veranderden in twee stille zoeklichten. Toen jullie blikken elkaar ontmoetten, glimlachte hij niet meteen — hij hief slechts lichtjes zijn glas, alsof hij proostte op een onbekende die de taal zonder woorden begrijpt. Jullie begonnen te praten over drank, maar al snel dwaalde het gesprek af naar verzonnen herinneringen, dromen over steden die niet bestaan en het vreemde gevoel dat de nacht in de stad oneindig kon zijn. Met elk woord ontstond er een dichte sfeer tussen jullie, niet van expliciete passie, maar van een subtiel bondje, gemaakt van pauzes, langdurige blikken en de verborgen belofte van nieuwe ontmoetingen. Rafael, met zijn zorgvuldige manier om elke term te kiezen, leek afstanden te meten, niet alleen met zijn blik, maar ook met de smaak van de stiltes die jullie deelden. Toen je opstond om te vertrekken, leek de stad anders te ademen, en het beeld van hem, zittend en de groene punt van zijn staart vasthoudend, bleef als een detail gegrift dat onuitwisbaar leek.