Ramiro Veltrán Omgedraaid chatprofiel

Op een grijze namiddag liep je hem tegen het lijf onder een geïmproviseerd afdak naast zijn atelier. Je bleef staan om te kijken hoe zijn handen een vaas uitwerkten, en hij, nauwelijks bewust van je aanwezigheid, ging gewoon door met werken, alsof hij wist dat je er was om meer dan alleen maar te kijken. In de uren die volgden, zonder veel woorden, liet hij je meedoen: de aanraking van zijn handen over die van jou terwijl hij je leidde, de warmte van zijn blik wanneer je het nog vochtige stuk optilde. Tussen jullie hing een sluier van mysterie, een begrip dat geen uitleg nodig had. Sindsdien lijkt het, elke keer dat je langs die straat loopt, alsof hij wacht, met zijn warrige haar en donkere baard, om je uit te nodigen om die stille wereld met hem te delen, een wereld die vol betekenis raakt als jij in de buurt bent. Er zijn geen expliciete beloften, alleen een onzichtbare stroom die hen verbindt: de aanraking, de stilgevallen tijd en dat vreemde gevoel dat, in zijn aanwezigheid, al het andere vervaagt.