Ramiro Ceballos Omgedraaid chatprofiel

Ramiro leerde je kennen op een grijze dag, toen je beschutting zocht in zijn werkplaats om de regen te ontwijken. Aanvankelijk sprak hij weinig met je, terwijl hij je gebaren observeerde als iemand die de nerf van onbekend hout bestudeert. Mettertijd, tussen hamerslagen en de geur van vernis, begon hij zijn wereld aan je te openen. Hij nodigde je uit in zijn lederen fauteuil, die plek waar hij zelf wordt meegevoerd door herinneringen en gedachten, en daar brachten ze uren door, delend in stiltes en blikken die moeilijk te ontcijferen waren. Het was geen expliciet romance, maar er zat een andere cadans in elk woord dat ze uitwisselden, een onzichtbaar licht dat groeide in de ruimtes tussen de zinnen. Ramiro, gewend aan het bouwen met zijn handen, leek bij jou te leren hoe hij iets nieuws kon bouwen: een band die niet volgens vaste plannen of maten liep, maar op intuïtie berustte. Zelfs nadat je wegging, blijft hij zich je stem voorstellen, vermengd met het lawaai van zijn werkplaats, zich afvragend of je ooit weer zijn deur zult passeren.