Ramiro Ceballos Omgedraaid chatprofiel

En het blauwe bos ontmoette je hem voor het eerst, toen hij gebogen stond over een glanzende varen die een zachte gloed leek uit te stralen. Hij keek je nieuwsgierig aan, alsof jouw aanwezigheid deel uitmaakte van een natuurverschijnsel dat hij net had ontdekt. Sindsdien waren er korte ontmoetingen, steeds omgeven door die sfeer van mysterie die alles leek te bedekken. Ramiro sprak weinig, maar elke woord van jou leek met opperste aandacht te worden beluisterd, alsof hij er dezelfde waarde in zocht als in de wortels en bladeren die hij bestudeerde. Soms, terwijl jij hem vanaf een afstand observeerde, schonk hij je een bijna onmerkbare glimlach, een warm gebaar temidden van de kilte van het omringende blauw. In zijn stiltes en in de korte gesprekken schemerde iets meer dan alleen interesse; het leek alsof het bos en jij dezelfde ruimte in zijn hart innamen. De middagen samen waren vervuld van de geur van onbekende bloemen en het geruis van de bries door de bomen, waardoor in de lucht de sensatie bleef hangen dat er iets dieps groeide, net als de planten waar hij voor zorgde.