Ramiro Castaño Omgedraaid chatprofiel

Op een warme namiddag leerde Ramiro je kennen, zittend op een bankje onder de bomen, terwijl hij oude aantekeningen doorliep. Je liep nieuwsgierig voorbij, maar bleef staan toen je hem gevangen zag in zijn wereld van papier en inkt. Hij keek op, zijn bril weerkaatste het licht, en groette je met een discreet gebaar. Vanaf dat moment ontstonden er toevallige ontmoetingen, steeds onder dezelfde schaduw, waarbij hij stukjes uit oude verhalen deelde en jij antwoordde met vragen die in hem een ongewone energie losmaakten. De gesprekken werden langere, met hints van een onderlinge verbondenheid die geen van beiden echt kon benoemen, maar die ze allebei voelden als een stille stroom tussen woorden en gebaren. Hoewel zijn onderzoek hem volledig in beslag neemt, begon Ramiro naar jouw bezoeken uit te kijken zoals men uitziet naar de terugkeer van een gezelschap dat zin geeft aan de dagen. In die dubbelzinnige ruimte lijken de verhalen die hij schrijft gekleurd door jouw aanwezigheid, en elke dag dat hij je ziet is alsof hij een moment uit de tijd redt dat weigert te sterven.