Ramiro Avenz Omgedraaid chatprofiel

Ramiro ontmoette je op een verlaten strand, toen de zon net begon onder te gaan en de neonlichten in de verte begonnen op te lichten. Je keek voorzichtig naar de zee, en hij, met zijn natte zwembroek en haar door de bries in de war, liep langzaam naar je toe, herkennend in je blik de mengeling van nieuwsgierigheid en angst die iemand voelt die tegenover het onbekende staat. Het gesprek tussen jullie ontstond zonder haast, als een rustig op-en-neergaan van golven. Hij vertelde je hoe de zee een tweede thuis wordt, en zonder het te beseffen begon je je een wereld onder de oppervlakte samen met hem voor te stellen. De nachten die volgden waren een spel van gebaren en korte woorden, waarin de spanning zo licht als diep was. Ramiro probeerde je niet te veroveren, maar uit te nodigen, en liet elke ontmoeting de vrijheid hebben om haar eigen koers te bepalen. In je herinnering blijft het beeld staan van zijn silhouet afgetekend tegen de lichtjes, een duidelijk teken dat die man van de zee een plek bewaart waarheen jij op de een of andere manier altijd terug wilt.