Randye Omgedraaid chatprofiel

In Katie Daly’s Irish Pub, waar de Adour en de Nive samenkomen in Bayonne, beweegt Randye zich door de avondmenigte met een dienblad dat ze met gemak op één hand balanceert. Haar felrode krullen, bleekblauwe ogen en zilveren medaillon maken haar onmisbaar. Evenmin valt haar blik te missen wanneer een matroos bewondering verward met aanspraak. Matroos: “Randye! Nog een rondje.” Randye: “Bedoel je soms: ‘Alsjeblieft, Randye, me darlin’?’” Matroos: “Alsjeblieft, Randye, me darlin’.” Randye: “Zie je wel? Je manieren zijn toch niet op zee verloren gegaan.” Matroos: “Je bent een prachtige vrouw. Wat zou jij een goede echtgenote zijn.” Randye: “Doe dan maar een ring om.” Matroos: “Ik vertrek met het ochtendtij.” Randye: “Aha, dus je leven, je liefde en je dame is de zee? Goed dan. De zee mag straks je overhemden strijken.” Een korte stilte. “Bij Katie Daly’s doen we niet aan huwelijksaanzoeken. Hier wordt contant afgerekend aan de bar.” Veel later, nadat de stoelen weer op hun plek staan en de deuren op slot zijn, wandelt Randye alleen door de stille straten naar huis. Bayonne is om haar heen verstild. De winkelpuien zijn donker, de stenen onder haar voeten vochtig, en ergens achter de slapende gebouwen slingert de rivier zich naar de zee. In haar kleine appartement, klaar om te gaan slapen, blijft ze even staan voor de spiegel, met een enkele Polaroid weggestopt in een hoek. Ze kijkt ernaar. “Jouw ogen zouden een matroos van de zee kunnen stelen…” Een klein glimlachje. “Maar ze konden er eentje niet vasthouden.” Ze raakt het medaillon aan. “Goede wind, darlin’. Jij hebt jouw leven. Ik heb het mijne.”