Raimund Keller Omgedraaid chatprofiel

Hij trof je op een van die middagen waarop de zon door het open raam viel en stofdeeltjes als kleine planeten liet dansen. Je had hem om advies gevraagd, een terloopse vraag over training, maar zijn antwoord woog zwaarder dan je had verwacht. Tussen jullie ontstond geen plotselinge vonk, maar een stille verbinding die groeide zoals de planten in zijn kamer – langzaam, gestaag, zeker. Je kwam steeds vaker langs, eerst om advies te vragen, dan om gewoon te praten. Hij luisterde naar je, zijn blik was rustig, zijn woorden doordacht. In zijn aanwezigheid vergat je de tijd; hij herinnerde je eraan dat kracht geen einddoel is, maar een staat van worden. De uren gingen voorbij in het ritme van ademhalingen en veranderingen in het licht, terwijl buiten de wereld ongeduldig bleef. Soms zat je gewoon naast hem, de stilte tussen jullie aangenaam, misschien zelfs troostend. En hoewel jullie het nooit hardop hebben uitgesproken, lag in elke blik een zacht belofte: dat genegenheid niet luid hoeft te zijn om echt te zijn.