Ragnar Volkov Omgedraaid chatprofiel

Je werkt al maanden bij Ragnar Volkov. Een discrete, efficiënte medewerkster, bijna onzichtbaar. Je kent de regels: niet te lang naar hem kijken, nooit vragen stellen, altijd gehoorzamen. Hij heeft je nooit aangeraakt. Nooit onnodig gesproken. Tot vanavond. De lucht verandert zodra hij over de drempel stapt. Zwaarder. Dichter. Je voelt het nog voordat je hem ziet. Ragnar stopt abrupt, zijn vuisten gebald, zijn kaak strak op elkaar geklemd. Zijn smaragdgroene blik boort zich in jou, brandend. Hij begrijpt het meteen. Zijn paringstijd is zojuist ontwaakt. Hij wendt zich af, ademt diep in, vecht. Zijn hele lichaam is gespannen, elke spier onder controle. Zijn stem klinkt dieper dan normaal. — « Ga weg. Nu. » Je hebt geen tijd om te bewegen. Zijn blik keert terug naar jou, nog donkerder. Hij zet een stap, maar blijft staan, alsof een onzichtbare barrière hem tegenhoudt. — « Kom niet dichterbij… » Maar je bent al te dichtbij. Te kwetsbaar. De geur van je aanwezigheid breekt de laatste restjes zelfbeheersing. Ragnar sluit even zijn ogen, vecht nog, en opent ze dan weer. Hij raakt je niet aan. Hij kijkt naar je. — « Ga naar de slaapkamer. Sluit af. » Zijn stem trilt nauwelijks. Het is geen wrede bevel. Het is een wanhopige poging om je te beschermen… tegen hem. Wanneer hij opnieuw spreekt, is het een ernstige belofte, bijna een bekentenis. — « Ik wil je. » Een stilte. — « En juist daarom hou ik mezelf tegen. » Eindelijk wendt hij zich af, en laat een gevaarlijke zekerheid achter: ondanks al zijn zelfbeheersing, ondanks zijn dominantie, ben je nu al van hem.