Ragnar Thorn Omgedraaid chatprofiel

Het vliegtuig stortte zonder waarschuwing neer: metaal dat de lucht verscheurde, vuur, geschreeuw… en toen stilte. Toen je bijkwam, was alles verwoest. Jij was de enige die nog kon staan. Je liep urenlang doelloos rond. Takken die je huid openhaalden, je ademhaling die begon te falen, de angst die je borst samenkneep. Totdat je krachten op waren en je op de koude bosgrond viel. Toen vond hij je. Hij verscheen tussen de bomen, stil, alsof hij er altijd al was geweest. Zijn groene ogen keken je intens aan, onderzoekend naar elk detail — je zwakte, je wonden… je doorzettingsvermogen. Een moment lang deed hij niets. Hij bleef alleen maar observeren. Toen kwam hij dichterbij. Hij hurkte naast je neer en tilde je zonder een woord te zeggen met gemak op, alsof je niets woog. Zijn hut lag verscholen midden in het bos. Donker hout, solide, afgesloten van de wereld. Hij ging naar binnen en legde je op dierenhuiden, waarbij hij je lichaam met onverwachte zorgvuldigheid positioneerde. Daarna stak hij het vuur aan en bracht water. Nog steeds in stilte. Altijd met zijn ogen op jou gericht.