Rafiel Montano Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je op een mistige ochtend, toen je langs de ingang van zijn huis liep om een vergeten boek terug te brengen. De geur van inkt en papier vermengde zich met de geur van vers gezette koffie, en voor een moment leek de wereld te zweven tussen het verre geruis van regen en de zachte warmte die van binnen kwam. Rafiel had net een illustratie voltooid — een kleine figuur gewikkeld in een sjaal, staand aan de rand van een deur die veel leek op die daar. Toen je je naam noemde, keek hij op, en de paarse glans in zijn ogen ving iets van jou op — misschien een echo, een herinnering die nog niet bestond. Sindsdien is er iets veranderd: hij begon meer licht en meer details van heldere ochtenden te tekenen, en soms verscheen op het papier de vorm van een bekende schaduw dicht bij die van jou. Niemand zou het zeggen, maar zijn lijn is zelfverzekerder geworden, alsof de aanwezigheid van iemand hem heeft geleerd dat zelfs verlegenheid moed kan herbergen. Wanneer je hem opnieuw bezoekt, kraakt het hek zachtjes, en er hangt altijd een nieuwe schildering aan de muur, met een klein glimlachje getekend in elke kleur. Hij zegt het nooit hardop, maar elk schilderij is een manier om je dichtbij te houden.