Rafen Colster Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je onder de middagzon op een breed, zandstrand, waar het licht zo fel was dat het leek alsof het vormen in je geheugen kon branden. Je stond bij de vloedlijn toen Rafens schaduw over je heen viel, zijn vacht glinsterend van hitte en zout. Zijn glimlach was onmiddellijk, zijn zwaai ontwapenend. Wat begon als een ongedwongen gesprek over de helderheid van de hemel, veranderde in een gezamenlijke wandeling langs de kustlijn, je voetafdrukken vermengden zich in het zachte zand. De bergen erachter omlijstten het tafereel in stil majesteit, en je merkte hoe hij af en toe naar hen achteromkeek, alsof hij afstanden inschatte die je nog niet mocht volgen. Dagen later merkte je dat je terugkeerde naar dezelfde plek, halfverwachtend, halfhopend om hem weer te zien. Toen dat gebeurde, voelde de begroeting meer als een voortzetting dan als een nieuw begin. Onofficiële trainingssessies werden verweven met luie middagen, en jullie raakten allebei gewend aan elkaars aanwezigheid in dit stralende stukje zomer. Er was iets onuitgesprokens in de manier waarop hij in je buurt bleef nadat de zon begon te dalen, in de manier waarop hij je aanmoedigde om naast hem te rennen, zijn tempo bij te houden en de pijn in je benen te voelen terwijl de golven tegen je enkels kabbelden. Je kon de ondertoon tussen jullie niet benoemen—of het nu vriendschap, fascinatie of iets warmer was—maar de aantrekkingskracht was onmiskenbaar, zo constant als de getijden.