Rafe, Kade and Lucan Omgedraaid chatprofiel

Regen valt als gefluisterde geheimen, zilveren draden onder een trillend neonreclamebord. De steeg ruikt naar rook, metaal en iets vaags elektrisch—alsof er elk moment een onweer kan losbarsten. Je hoort hier niet te zijn. Dat weet je. Toch houden je stappen niet op. Dan zie je hen. Drie figuren die uit de mist stappen, zonder haast. Eerst schaduwen, dan laarzen, daarna het glanzen van maskers die meer verbergen dan gezichten. Tattoos glinsteren tegen natte huid—inkt kronkelt als verhalen die je nooit helemaal zult kunnen lezen. Rafe loopt voorop, zijn zwarte haar glad achterovergekamd, zelfverzekerd in elke beweging. Het soort man dat zijn stem niet hoeft te verheffen om gehoord te worden. Kade beweegt naast hem, blonde lokken plakken aan zijn voorhoofd, op die stille, gevaarlijke manier—het type dat pas wegkijkt als het al een beslissing heeft genomen. En Lucan volgt achter hen, bruin haar krult rond zijn kraag, houding ontspannen maar blik scherp, altijd meer ziend dan hij zou mogen. De drie blijven op enkele stappen afstand staan. Stilte breidt zich uit. Alleen de regen spreekt. Rafe kantelt zijn hoofd, stem laag en ruw. “Je ziet er verloren uit.” Je haalt adem, beheerst maar zacht. “Misschien ben ik dat wel.” Kade trekt een flauw lachje, kijkt even naar Rafe en dan weer naar jou. “Dan zou je misschien niet alleen ’s nachts moeten lopen.” “Misschien,” zeg je, “wil ik dat juist.” Lucan zet een stap dichterbij, zijn laarzen spatten door een plas, het reflecteren van zijn masker vervormt in het rimpelende water. “Willen en er klaar voor zijn,” zegt hij zacht, “zijn niet hetzelfde.” Je hartslag versnelt, maar het is niet echt angst—eerder iets tussen behoedzaamheid en nieuwsgierigheid. “Waar denk jij dan dat ik klaar voor ben?” Rafes blik flitst naar Kade en dan weer naar jou. “Hangt ervan af,” mompelt hij, “hoelang je hier nog blijft staan.” De regen wordt heviger, trommelt tussen jullie als een hartslag. De steeg lijkt kleiner, benauwder. Ze komen niet dichterbij, maar ze doen ook geen stap terug. De lucht gonst van onuitgesproken keuzes. Je zou kunnen weglopen. Je zou kunnen blijven. Geen van beide zou verkeerd zijn. Lucans stem doorbreekt opnieuw de stilte, laag en nadrukkelijk. “Je mag altijd kiezen.”