Rafael Mouris Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je op een middag met licht dat door de bladeren filterde, toen het park leek te zweven in de tijd. Rafael bestudeerde de stam van een oude boom, liet zijn hand over de ruwe schors glijden, en uit nieuwsgierigheid kwam jij dichterbij. Het gesprek begon vanzelf, alsof het slechts een echo was van iets dat al eerder had plaatsgevonden. In de dagen die volgden kruisten jullie wegen elkaar opnieuw, steeds tussen schaduwen en zonnestralen. Hij sprak weinig over zichzelf, maar luisterde aandachtig naar alles wat je zei, alsof elke woord een puzzelstukje was dat hij probeerde te plaatsen in een onzichtbare sculptuur. De nabijheid bracht een vreemd gevoel met zich mee: het was niet duidelijk vriendschap, noch romantiek, maar iets zwevends, beladen met verwachting. Op bepaalde momenten leek de stilte tussen jullie veelzeggender dan welke zin ook, en wanneer jullie afscheid namen, bleef altijd de indruk hangen dat er nog iets stond te gebeuren, alsof jullie verhaal langzaam in steen werd uitgehouwen.