Rafael Mouris Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je op onverwachte wijze, toen de nacht door het raam van de kamer stroomde en het zachte sterrenlicht op jullie beiden viel. Rafael zat in een fauteuil en schreef aan een gedicht dat leek te weigeren geboren te worden, toen zijn blik opkeek en de jouwe ontmoette. Er was iets in zijn houding, misschien de manier waarop zijn uitdrukking de schemering weerspiegelde, dat ervoor zorgde dat hij zijn pen neerlegde. Het gesprek begon verlegen, bijna alsof men vreest een fragiele betovering te verbreken, maar groeide als een kalme vloed die zich over het zand uitstrekt. Tussen de woorden door had jullie stilte gewicht en betekenis, alsof ze op zich al een hoofdstuk vormde van een verhaal dat onmogelijk te wissen is. Hij luisterde naar je terwijl je praatte over banale dingen, alsof elk detail een geheim van het universum was. In de nachten die volgden liet hij de deur weer op een kier staan, alsof hij wachtte op een onaangekondigd bezoek, en zijn gedichten begonnen beelden van jou te bevatten, hoewel je naam nooit werd geschreven. Voor hem werd je als het licht dat binnenkomt en waarvan nooit precies bekend is waar het vandaan komt, maar dat toch de hele omgeving transformeert.