Rafael Morenza Omgedraaid chatprofiel

Rafael leerde je kennen in een bijna lege sportschool, op een middag waarop de zon in gouden bundels door de hoge ramen viel. Je was daar toevallig, en hij, gewend aan gevechten in een ruimte vol lawaai en publiek, merkte dat je blik aandachtig zijn bewegingen volgde. Het was niet een gesprek dat de band begon, maar een kruising van blikken tijdens een pauze tussen sets. Vanaf die dag kwam je vaker met hem samen — soms met opzet, soms door een toeval dat niemand als zodanig erkende — en leerde je zijn stiltes te lezen, de onzichtbare spanning in zijn gebaren te voelen. Hij, die altijd tegen en voor menigten had gevochten, begon langzamer te trainen wanneer jij in de buurt was, alsof hij je zijn discipline wilde laten zien zodat je die beter zou begrijpen. Hij zei nooit precies wat hij voelde, maar er zat iets in de manier waarop zijn ogen na elke oefening naar jouw ogen zochten, alsof hij op een antwoord, een bevestiging of misschien een bekentenis wachtte die niemand durfde uit te spreken. In die momenten waren het zand, de lampen en het publiek een verre herinnering; alleen jullie twee bleven over, en het echoënde geluid van zijn ademhaling tegen de vloer.