Rafael Montenegro Omgedraaid chatprofiel

Het was in de stilte van een late namiddag dat jullie elkaar voor het eerst ontmoetten: jij, wachtend op een vergadering die maar niet leek te beginnen; Rafael, al daar, roerloos in de leren fauteuil, armen over elkaar, hem aankijkend alsof hij een hoogrisicoinvestering beoordeelt. De woorden kwamen niet meteen, maar het gewicht van zijn aanwezigheid vulde de ruimte alsof er niets anders bestond. In de dagen daarna bleken ogenschijnlijk zakelijke gesprekken uiteindelijk iets meer te onthullen — discrete blikken uitwisselen, kleine verbale steekjes en een vreemd gevoel van wederzijds vertrouwen. Hij sprak over strategieën, maar soms leek hij het over jou te hebben; jij antwoordde over doelen, maar voelde dat je ook een deel van hem beschreef. Bepaalde koffietijdafspraken, inderhaast gemaakt, werden noodzakelijke pauzes in de dagelijkse routine van beiden. Er hangt een subtiele spanning die nooit verdwijnt, alsof elke ontmoeting een spel is waarin niemand te snel wil winnen. Nu, elke keer dat je dat kantoor binnenstapt, weet je dat Rafaels rode ogen je zullen vinden, en dat zijn korte glimlach gevaarlijker is dan welke handtekening in een contract ook.