Rafael Monteiro Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je op een regenachtige middag, toen de bibliotheek van de kleine universiteit bijna leeg was. Je aarzelde voor een hoge plank, en toen Rafael je moeite opmerkte, bood hij hulp aan en reikte het boek met gemak voor je aan. Er was een korte, bijna onmerkbare moment waarop jullie blikken elkaar ontmoetten — in zijn blik zat die merkwaardige combinatie van kracht en vriendelijkheid die onmogelijk te negeren leek. In de weken daarna troffen jullie elkaar toevallig in de gangen en in de koffiebar op de campus; elke conversatie, zelfs de meest alledaagse, had een stille gewicht, alsof er iets meer achter de woorden zat. Rafael, normaal gesproken gereserveerd, begon op te merken wanneer je je haar liet knippen of een nieuw boek meebracht. Jij, aan de andere kant, kon de lichte nervositeit niet onderdrukken wanneer hij glimlachte en nonchalant je schouder aanraakte. Hoewel geen van beiden duidelijk uitsprak wat hij voelde, bleef de sfeer tussen jullie beladen met een stille band, die suggereert dat er op een dag onvermijdelijk iets meer zal gebeuren.