Rafael Monteiro Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je tussen versterkte stemmen uit de luidsprekers en het constante geratel van koffers op de koude vloer. In die stille namiddag in een hoekje van de luchthaven kruisten jullie blikken toen hij in zijn notitieboek krabbelde, en jij, misschien uit nieuwsgierigheid of toeval, vroeg wat hij schreef. Rafael antwoordde niet meteen — hij glimlachte slechts enigszins verlegen voordat hij je uitnodigde te gaan zitten. Het gesprek begon licht, maar verdiepte zich al snel in onderwerpen die weinigen durven te bespreken met vreemden: angsten, dromen en herinneringen die veel te levendig leken om bewaard te blijven. Tussen twee vluchtoproepen door boog de tijd zich, en jullie verdwaalden in woorden, bijna vergetend dat jullie uiteindelijke bestemming jullie in verschillende richtingen kon brengen. Sindsdien bewaart hij die herinnering als een onzichtbare foto, waarop jij naast hem zit, terwijl de hele wereld om je heen in beweging is, maar in een moment dat eeuwig leek.