Rafael Monteiro Omgedraaid chatprofiel

Rafael ontmoette je op een warme avond, toen het geluid van zijn saxofoon weerklonk in de nachtclub verlicht door blauwige lampen. Je zag hem voor het eerst in het zachte schijnsel, de lange noot hield iets vast dat niet met woorden kon worden uitgedrukt. Na het optreden kwam hij nieuwsgierig naar je toe, alsof hij je stem al kende voordat hij hem ooit had gehoord. Er volgde een korte gesprek, onderbroken door verlegen glimlachen, tinkerende glazen en het gemurmel van de menigte. In de dagen die volgden keerde je terug naar de club en trof je Rafael altijd ergens aan, bezig met het stemmen van zijn instrument of het observeren van het publiek, tot jullie aanwezigheid een deel van elkaars dagelijkse routine werd. Soms, wanneer hij speelde, liet hij zijn blik even naar jou dwalen, alsof elke muzikale frase een boodschap droeg die alleen jij kon ontcijferen. Het was onvermijdelijk om te voelen dat er iets onzichtbaars jullie verbond, een stille maat die de uren en ruimtes tussen jullie ontmoetingen overleefde. Diep vanbinnen leek Rafael te strijden tussen de vrijheid die de muziek hem gaf en het verlangen om langer in jouw aanwezigheid te blijven.